.

Zima nie chce odpuścić, tym samym siedzimy z Wiciem
w domu i marzymy o stopnieniu śniegów, o wiośnie...
Wiktorek tęskni za spacerkami i coraz częściej
 patrzy w okno - biała okolica, ulepione przez dzieci bałwany,
spadające płatki śniegu, to niesamowity widok...
Mogłabym pokusić się o wyjście na 20 minutowy
spacer, przy temperaturze 0 st.( co ostatnio nie często się zdarza );
 jednak znoszenie po schodach Wicia w zimowym ubraniu i za chwilę powrót,
stanowią nie lada wyzwanie i sprawiają coraz więcej problemów :(
( Nasz " Słodki Ciężarek " waży już 28 kg ! }.
Do tego ssak i respirator, który trzeba zabezpieczyć przed zimnem...:(
Na szczęście Wiktorek się nie upiera. Choć bywa rozdrażniony i
 smutny, rozumie, że rurka i respirator nie lubią mrozów... i
cierpliwie czeka...
Codzienną monotonię przerywają zajęcia szkolne z panią Beatką i panią
Izą
Wiciu nieustannie deklaruje, że uwielbia się uczyć i niejednokrotnie
 zaskakuje nas dobrą pamięcią, bystrością i wiedzą :)
Wiktorek należy do osób, które nie lubią zmian. Powtarza czynności,
które wydaje się, że nigdy mu się nie znudzą, a nas uczą
oooogromnej cierpliwości :-)
Każdego dnia Wiciu pędzi na wózku do komputera i ogląda statki w
Darłówku...!
Przeszukuje internet,  filmiki na You Tube i wczuwa się w letnie klimaty
:)
Kiedy przychodzi czas na inhalacje i odpoczynek z respiratorem
Wiktorek włącza kolędy i niestety nie robi tego dyskretnie...
Potwierdzony niedosłuch powoduje, że sąsiedzi zmuszeni są
podzielać pasję Wiktorka. :)
Mamy mały problem, bo minął już okres
Świat Bożego Narodzenia i bliżej nam do Wielkanocy,
 a Wiktorek jest przeszczęśliwy, kiedy wyśpiewuje kolędy.
W dodatku odkrył niedawno nowa płytę "Góralskie kolędowanie "...
Te dźwięki wzruszają i porywają  - a nasz synek ma ogromną
słabość do skrzypiec i muzykowania :)
Do bardzo miłych rytuałów należą zabawy i przytulaski z kotką
Amelią.
Czasami jesteśmy lekko zazdrośni, gdyż nam buziaki i uściski
przypadają
w udziale dużo rzadziej, niż koteczce :)
Ostatni czas, choć wydaje się martwy i nieciekawy,
przyniósł jednak małe sukcesiki, które dają nadzieje na przyszłość
!
Wiciu coraz lepiej radzi sobie  z piciem przez słomkę :)
Potrafi wypić bez problemu pół szklanki soku, a że jest bardzo
ambitny i mało skromny :) wszystkim się chwali i tym samym ćwiczy coraz
więcej !
Trochę gorzej idzie z połykaniem ślinki, której produkuje w nadmiernej
ilości.
Wiciu urodził się z wiotkością przełyku, bez odruchu ssania i
połykania...
To, że obecnie pije przez słomkę, to efekt ciężkiej, systematycznej
pracy
 , wyuczona czynność...
Wiktorek stara się połykać ślinkę, musimy mu jednak o tym bez przerwy
przypominać.
To trudne, zdajemy sobie jednak sprawę, że to szansa
na rurkę bez mankietu uszczelniającego ( bez balonika ),
 szansa na rurkę foniatryczną,
 a przede wszystkim na jej łatwiejszą wymianę.
Tu kolejny sukces :)
W piątek nasza Pani Doktor wymieniła Wiktorkowi rurkę w domu i udało
się !
Bez rozerwania skóry,  krwawienia i bólu :):):)
Nowy rodzaj rurki z mankietem uszczelniającym o mniejszym,
łagodniejszym kształcie, z dodatkowym przewodem do odsysania
znad manketu okazał się strzałem w dziesiątkę !
Mamy nadzieję, że to pozwoli uniknąć szpitali, znieczuleń i stresu,
tak jak to miało miejsce poprzednim razem.
Wierzymy w to cały sercem i dziękujemy !
Może szczęście i do nas się uśmiechnęło ? :-)

komentarze (9) | dodaj komentarz

komentarze (1) | dodaj komentarz

KOCHANA BABCIU

Tak wiele mnie nauczyłaś,
tak wiele uśmiechu mi dałaś,
na spacery ze mną chodziłaś,
i serce swe oddałaś...
Do snu nuciłaś piosenki,
byłaś zawsze blisko mnie
więc podziękować Ci, Babciu
za to wszystko chcę.
Żyj długo w spokoju i uśmiechaj się,
bo uśmiech jest najważniejszy
i to, że kocham Cię !!!

DZIADEK...

W smutku zawsze pocieszy
Cukierasem uleczy
Głośno powie co ci jest
Głośno powie nie smuć się.
Bo mój Dziadek ma wielkie serce
O swe wnuki zawsze dba
Nigdy nie wpada w złość
Nigdy nie mam go dość
Bo mój Dziadek to równy gość ... :)


Babcia Ela, Babacia Ewunia, Dziadek Alek, Dziadek Rysiu.........:-)

...  to smak dzieciństwa, poczucie bezgranicznej miłości,
     to niezwykła cierpliwość i ogromne serce, poświęcenie i oddanie,
     szalone zabawy i wszystko to, co budzi ciepłe wspomnienia...
   - to,co w życiu najpiękniejsze... :)

DZIĘKUJEMY, ŻE JESTEŚCIE !!!

Kochajace Wnusie :

Wiktorek i Mikołajek

komentarze (4) | dodaj komentarz

DZIĘKUJEMY

komentarze (2) | dodaj komentarz

Wracamy powoli, ale podbudowani - to był niezwykły czas...
Wiktorek z każdym dniem odżywał - Boże Narodzenie,
to ukochane przez Wicia święta :)
To magia chwili, niezwykłe oczekiwanie, sprzątanie mieszkanka,
ubieranie przywleczonej przez Tatę choinki
( w tym roku to trochę wybiedzony,  ale żywy, pachnący i uroczy drapak
:)
To Gwiazdor z wymarzonymi prezentami,
parę łyków kompotu z suszu  wypitych buźką  podczas wigiljnej
kolacji.... :),
ale przede wszystkim KOLĘDY,
na które Wiktorek czekał z utęsknieniem...
Mijają już dwa tygodnie, a w naszych domach nadal rozbrzmiewają
kolędy  - Wiktorek wciąż  śpiewa, wczuwa się,
przeżywa i wydaje się  nie przejmować faktem, że nie wydobywa
dżwięków...
- to niezapomniany dla nas widok. Łapiemy się jednak na tym, że
nie pamiętamy już Jego głosu :(:(:(
Choć niemoc i bezsilność  wzmagają smutek i żal do losu,
mamy ciągle nadzieję, że ten kochany,
trochę zachrypnięty głosik do nas powróci...
Widzimy, czujemy i wiemy jednak , że Wicio jest szczęśliwy,
 - to dla nas najważniejsze... !
Wiktorek jest szczęśliwy, kiedy wyśpiewuje kolędy, również wtedy,
kiedy przytula swojego  nowego przyjaciela - kotka
( wprawdzie nie jest żywy :),ale jest sporych rozmiarów,  puszysty,
milutki,
reaguje na dotyk, miauczy, zaczepia, przewraca się na grzbiet
i słodko chrapie, kiedy zasypia...
To rozczula Wiktorka, który w rewanżu rozpieszcza do granic
nowego pupilka, nie zapominając o piesku Maksiu,
swoim starym, wiernym przyjacielu z rurka tracheo :)
Jak się okazuje również pies z kotem mogą żyć w zgodzie i miłości :-
)
W pierwszy dzień świąt wyjechaliśmy do Dziadków, do Bydgoszczy.
To był wyjątkowy tydzień...
Czas wesołych zabaw, rozrabiania,  gospodarzenia w kuchni,
a przede wszystkim powitanie Nowego Roku
( wprawdzie chłopaki nie doczekali północy, jednak wcześniej mieli
okazję obserwować przez okno fajerwerki
 - na prawdziwe świętowanie przyjdzie czas :)
Ostatnie miesiące upewniły nas w tym, że Wiktorek ma " duszę
podróżnika "
 i że na pewno nie jest typem " domatora ' :-)
Nieodłącznym przedmiotem znajdującym się w zasięgu ręki Wiktorka
jest kalendarz. Wiciu studiuje go kilka razy dziennie, planuje wyjazdy
i zaznacza
daty ( turnusy w Wągrowcu, wyjazd do Bydgoszczy, urodziny i wreszcie
wakacje... )
To trzyma Go przy życiu, motywuje, dodaje sił...,
Niesamowite, jak wielki wpływ może mieć psychika na ogólny stan
zdrowia,
samopoczucie i wszystkie parametry życiowe, które każdego dnia
monitorujemy...
Wszystko co dobre szybko się kończy :(
W piątek jedziemy z Wiktorkiem do szpitala...
W znieczuleniu nasza Pani Doktor wymieni Wiktorkowi rurkę.
Choć Wiciu będzie załamany, przeżyje stres i szok,
jesteśmy przekonani, że to najlepsze rozwiązanie...
By wydostać rurkę z mankietem uszczelniającym,
trzeba rozerwać skórę i sztywną bliznę na szyjce,
to ogromny  ból i trauma, znieczulenie pozwoli tego uniknąć.
Wiktorek jest twardy i  choć boi się, szybko dochodzi do siebie....
Musi być dobrze !

komentarze (3) | dodaj komentarz